|
Coànti dolori!
Coànti dolori,
se ghe penso,
gh'emo vù nela vita
cara bionda,
ma ogni olta
che ghe n'era uno novo,
mi te volea
sempre piassé ben!
Ma che strazio
me sentèa nel core
le note longhe
che de soprassalto
te te strenzei
in làgreme
tuta streta a mi
e te me disei:
"Mi no vui morire".
E deventà de colpo
el padron de la to vita,
strolicare dovèa
come 'na sibila
intorno al to destin.
|